Klaudia miała trzydzieści pięć lat i od dawna nie czekała już na księcia z bajki. Jeszcze kilka lat wcześniej wierzyła, że życie układa się według prostego scenariusza - studia, praca, ślub, dzieci. Tymczasem narzeczony odszedł do innej kobiety, a ona została z kredytem, pustym mieszkaniem i przekonaniem, że najtrudniej jest pogodzić się nie z rozstaniem, ale z utratą marzeń.
Pracowała jako architektka wnętrz w Lublinie. Projektowała mieszkania, w których inni zaczynali nowe życie, choć sama od dawna nie czuła, że jej własne dokądś zmierza. Znajomi coraz częściej pytali, dlaczego nikogo nie ma. Odpowiadała żartem, ale każde takie pytanie zostawiało ślad.
Pewnego wieczoru, wracając z pracy, zobaczyła reklamę wyjazdu do Egiptu. Siedem dni nad Morzem Czerwonym. Wylot za trzy dni.
Nie zastanawiała się długo.
- Jeśli nie teraz, to kiedy? - powiedziała sama do siebie.
– Jadę sama – powiedziała koleżankom.
– Zwariowałaś? – usłyszała.
– Właśnie przestaję być wariatką. Mam dość czekania, aż ktoś będzie chciał ze mną pojechać.
Egipt przywitał ją gorącym powietrzem pachnącym morzem, piaskiem i przyprawami. Wieczorem z hotelowego tarasu patrzyła na zachód słońca, który barwił niebo odcieniami pomarańczy i purpury. Pierwszy raz od wielu miesięcy nigdzie się nie spieszyła. Następnego dnia pojechała na wycieczkę do starej części miasta. Zamiast zostać przy hotelowym basenie, zgubiła się w labiryncie wąskich uliczek. Sprzedawcy zapraszali do sklepików z przyprawami, miedzianymi lampami i ręcznie tkanymi dywanami. W powietrzu unosił się zapach kardamonu, kawy i jaśminu.
Pierwsze dni były dokładnie takie, jak sobie wymarzyła. Rano schodziła na plażę jeszcze przed śniadaniem. Morze miało kolor turkusu, piasek był ciepły już o ósmej rano, a powietrze pachniało solą i jaśminem. Czytała książki, pływała i po raz pierwszy od bardzo dawna naprawdę odpoczywała.
Zobaczyła go trzeciego dnia.
Siedział przy pomoście i naprawiał maskę do nurkowania jednego z gości. Był wysoki, opalony, miał ciemne włosy i spokojny uśmiech. Nie przypominał nachalnych animatorów, którzy od rana zapraszali turystów na aqua aerobik.
- Chyba źle założyłaś płetwy - powiedział po angielsku, kiedy zobaczył, jak bezskutecznie próbuje wejść do wody.
Spojrzała na niego z lekkim zawstydzeniem.
- To mój pierwszy raz.
Uklęknął, poprawił paski i uśmiechnął się.
- Teraz będzie łatwiej.
Miał na imię Karim. Pracował w centrum nurkowym przy hotelu. Nie był natarczywy. Nie próbował imponować. Pytał o Polskę, o jej pracę, o ulubione książki. Rozmowy z nim były zaskakująco lekkie. Wieczorami spacerowali wzdłuż plaży. Karim opowiadał o pustyni, o dzieciństwie spędzonym w niewielkiej miejscowości nad Nilem i o tym, że marzy o otwarciu własnej szkoły nurkowania.
- Ludzie przyjeżdżają tutaj tylko po słońce - powiedział pewnego wieczoru. - A ja chciałbym, żeby zobaczyli coś więcej.
Klaudia słuchała go z zaciekawieniem. Nie pamiętała, kiedy ostatnio rozmawiała z kimś przez kilka godzin, nie patrząc co chwilę na telefon.
Piątego dnia wybrali się na rejs. Gdy słońce zaczęło zachodzić nad Morzem Czerwonym, Karim niespodziewanie złapał ją za rękę. Nie powiedział ani słowa. Nie musiał. Przez chwilę Klaudia poczuła się tak, jakby miała dwadzieścia lat i całe życie dopiero się zaczynało.
Ale już następnego ranka wrócił rozsądek.
Przypomniała sobie historie koleżanek o wakacyjnych romansach, które kończyły się prośbami o pieniądze, obietnicami ślubu i wielkim rozczarowaniem. Zaczęła uważniej obserwować Karima. Zauważyła, że nigdy nie pytał, ile zarabia. Nie prosił o prezenty. Nie naciskał. Nie składał wielkich deklaracji.
Ostatniego dnia odprowadził ją pod hotel.
- Wiem, że jutro wyjeżdżasz - powiedział.
- Tak.
- Nie będę mówił, że cię kocham. To byłoby śmieszne po kilku dniach.
Uśmiechnęła się.
- Dziękuję.
- Chciałem tylko, żebyś pamiętała, jaka byłaś tutaj. Spokojna. Uśmiechnięta. Taka, która nie przeprasza świata za to, że istnieje.
Te słowa zapamiętała bardziej niż pocałunek na pożegnanie.
Po powrocie do Polski wymienili jeszcze kilka wiadomości. Z czasem kontakt stawał się coraz rzadszy. Każde z nich wróciło do swojego życia, swoich obowiązków i codzienności. Były chwile, kiedy Klaudia zastanawiała się, czy to była stracona szansa. Dziś wie, że nie.
Egipt nie podarował jej wielkiej miłości. Podarował coś równie ważnego - przypomniał jej, że nadal potrafi się zakochać, śmiać bez powodu i otworzyć na drugiego człowieka. A czasem właśnie taka wakacyjna historia staje się początkiem czegoś znacznie większego. Nie nowego związku, lecz nowego rozdziału we własnym życiu.
Kilka miesięcy później, już w Polsce, przyjęła zaproszenie na kawę od kolegi z pracy. Gdyby nie tamten wyjazd, prawdopodobnie grzecznie by odmówiła. Tym razem powiedziała po prostu:
- Chętnie.
Komentarze