Jutro znów będziemy składać sobie i przyjmować życzenia. W kwiaciarniach znikną tulipany, w mediach społecznościowych pojawią się grafiki z napisem „8 marca”, a my - kobiety - na chwilę zatrzymamy się między pracą, domem i codziennym biegiem. Dzień Kobiet. Święto, które ma długą historię i jeszcze dłuższą listę znaczeń.
Jego początki nie były przecież romantyczne ani symboliczne. To było święto walki. Na początku XX wieku robotnice w Stanach Zjednoczonych coraz częściej wychodziły na ulice, domagając się krótszego dnia pracy, lepszych warunków zatrudnienia i praw wyborczych. W 1909 roku w USA po raz pierwszy obchodzono Narodowy Dzień Kobiet, ustanowiony przez Socjalistyczną Partię Ameryki.
Rok później, w 1910 roku w Kopenhadze, podczas Międzynarodowej Konferencji Kobiet Socjalistek niemiecka działaczka Clara Zetkin zaproponowała ustanowienie Międzynarodowego Dnia Kobiet. Pomysł szybko zyskał poparcie. Pierwsze międzynarodowe obchody odbyły się w 1911 roku w kilku krajach europejskich, m.in. w Austrii, Niemczech, Danii i Szwajcarii.
Data 8 marca na stałe zapisała się w kalendarzu kilka lat później. W 1917 roku w Piotrogrodzie kobiety wyszły na ulice, domagając się „chleba i pokoju”. Ich protest zapoczątkował wydarzenia rewolucji lutowej w Rosji. Demonstracja odbyła się 23 lutego według obowiązującego wówczas w Rosji kalendarza juliańskiego, co w kalendarzu gregoriańskim odpowiada właśnie 8 marca. Z czasem ta data stała się symbolicznym dniem Międzynarodowego Dnia Kobiet.
To były czasy, gdy kobiety musiały walczyć o podstawowe prawa. O możliwość pracy na równych zasadach, o dostęp do edukacji, o prawo do głosu w sprawach publicznych. Przez kolejne dekady te postulaty stały się rzeczywistością i oczywistością. A jednak, mimo upływu lat, coś w nas wciąż pozostaje nie do końca wolne.
Bo choć formalnie jesteśmy równe, często nadal czujemy, że musimy tę równość udowadniać. Być bardziej pracowite, bardziej przygotowane, bardziej kompetentne. Czasem jakby „na zapas”. Jakbyśmy wciąż gdzieś w głowie nosiły przekonanie, że musimy zasłużyć na miejsce przy stole, które przecież już dawno powinno być dla nas naturalne.
Paradoks współczesnej kobiety polega na tym, że w pewnym momencie wpadłyśmy w pułapkę doskonałości. Mamy być świetne w pracy, obecne w domu, spełnione, piękne, zorganizowane, ambitne i spokojne jednocześnie. Mamy mieć karierę, pasje, szczęśliwą rodzinę i jeszcze czas na rozwój osobisty. W efekcie wiele z nas żyje w nieustannym poczuciu, że gdzieś jest coś do poprawienia.
A przecież kobiecość nigdy nie była konkursem na perfekcję.
Co więcej - zdarza się, że zaczęłyśmy wstydzić się rzeczy, które kiedyś były zupełnie naturalne. Marzeń o rodzinie. O ciepłym domu. O tym, żeby być dobrą matką, partnerką, opiekunką. Jakby przyznanie się do takich pragnień było dowodem na brak ambicji. Jakby kobieta mogła być silna tylko wtedy, gdy udowodni, że nie potrzebuje tradycyjnych ról.
Tymczasem prawda jest znacznie prostsza i znacznie bardziej dojrzała. Współczesna kobieta nie musi wybierać między jednym a drugim. Może być profesjonalistką w swojej dziedzinie i czułą matką. Może być liderką w pracy i partnerką w domu. Może realizować zawodowe ambicje, a jednocześnie czerpać radość z życia rodzinnego.
I nie ma w tym żadnej sprzeczności.
Może największym wyzwaniem naszych czasów nie jest już walka o prawo do możliwości. Może dziś chodzi raczej o prawo do bycia sobą - bez konieczności ciągłego udowadniania czegokolwiek komukolwiek.
Dlatego kiedy jutro ktoś wręczy nam kwiaty i powie „wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Kobiet”, warto pomyśleć o tym święcie trochę szerzej. Nie tylko jako o symbolu walki sprzed lat, ale także jako o przypomnieniu, że kobiecość ma wiele twarzy. I każda z nich jest równie wartościowa.
Nie musimy być najlepsze we wszystkim. Wystarczy, że będziemy prawdziwe.
Komentarze